''Hoşçakal yarın'' diyebilenlere...

6 Mayıs 1971, Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının idam edilmelerinin 40.ıncı yıldönümü! Deniz’lerle birlikte bir döneme, altın harflerle damga vuran, tüm ülke gençliğine atfen, google’ da karşılaştığım ama sahibini bulamadığım bu güzel dizeleri sizlerle, hiçbir değişime uğratmadan paylaşma gereğini duydum. Tarafsız, safiyane duygular içinde ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi, yaşanan o gençlik yılları.                                                              ***                             “Bizden küçükler pek bilmez ama en son biz yaşadık                    O en güzel yılları, dostlukları, o zarif sevgileri,                      En önemlisi saygıyı.  Artık saygı yok insanlarda         Öncelikle kendilerine. İşte kokuşmuşlukta o noktada başlıyor. Çocuklarımız için üzülüyorum ne kadar boş hayatları ve standartları var. Cebinde parası olana adam muamelesi yapılıyor. Hiç bakılmıyor ki  adam mı? ”                                                   “  1970 li yıllar…                                   “Asalet sıradandı, herkeste vardı.                  Zor okunan kitapları bile kolayca okurdu gençler.          Kızların etekleri kısaydı, erkeklerin saçı uzun, ne fark eder.                 Kadının ruhuna bakılırdı, erkeğin kafasının içine.”                                                  ***                “Ölüme kafa tutardı gençler, kimseyi lafa tutmazdı.                               Destansı öyküsü vardı her birinin.                 Gözaltına alındılar ama el üstünde gittiler mahşere.                             Herkes bir düşüncenin peşine takıldı.    Oy karşılığı buzdolabının, bir torba kömürün peşine takılmadılar ya!”                                                  ***                             “ İşçilerin adam yerine kondukları yıllar.      Öğretmenlerin hayata katıldıkları mevsimler. İnsanlar aşk yumağı.                               Bedenler yere serilse de, ruhlar ayakta.                                 Varsın gaz ve yağ kuyrukları olsun.                         Şimdiki gibi şerefsizlik kuyrukları yoktu ya…”                                                  ***                                      “Mahalleler masumiyet beldesi.                              Camilerde siyasetin zerresi mevcut değil.               Şarkıcılar parmakla gösterilirdi, her mahallede bir tiyatro.                               Futbolcular bile adam gibiydi.”                                                  ***                        “ Radyonun başında dönerdi dünya.                Bir televizyonumuz vardı, varsın sansürü olsun.              Şimdiki televizyonlar gibi, zehir kutusu değildi ya.”                                                  ***                                      “ Bir kargaşa vardı yalan değil,bir kapışma…    Labirentin bir ucu ”Bağımsız Türkiye”ydi ,Öbür ucu “Milliyetçi Türkiye”            Karartma gecelerinde bile hepsinin rüyası aydınlıktı.      1970 li yılların gençliği, tuzağa düşmeyi bildiler,ama sadece                                  kendilerini  yaktılar.”                                                                                                ***                        “ Bütün kötülüklerin anası 1980’dir.                                 Ve ardından gelen yıllar!”                                                  *** “Haysiyetle yapılan sözleşme, yüreklerde bozulduktan sonradır ki,                         Toplum da büyük bir hızla bozuldu.    O yüzden, insanlar 70 li yıllardan kalan bir şarkıyı bile duysa,                                kendilerini  kaybediyorlar.                                   Çünkü hepsi biliyor… Kaybettiklerinin, bir daha asla kazanılamayacak kadar değerli                                             olduğunu…”   Saygılarımla.    Hasan TEMEL            hasan@temel.us