Pankart deyip geçmeyin. İçinde, tutku, öfke, hüzün, sevda ve aşk barındıran canlı bir organizmadır o! Duygu ve düşünceyi dışa yansıtmanın aracıdır. İnancın, kararlılığın, özlemin, yaşama azminin ve haksızlığa uğrayanların hak arayışına tercüman olmanın da ilanıdır. Bir başka deyişle kitlesel gösterilerin en önemli enstrümanıdır! En etkin sergi alanı ise 1 Mayıs meydanlarıdır. Kimine göre Bahar, kimine göre İşçi ve Emekçi Bayramı.   Dünya emekçileri tarafından kutlanan birlik, dayanışma ve haksızlıklarla mücadele günü. En güzel kostümleriyle (pankartlar) alanlara akacaklar yine! Bir amaç uğruna taşındığını ve bir karton ya da bez levhadan ibaret olmadığını bilerek. Etkileyicilikleriyle rakip örgütler üzerinde psikolojik üstünlük kurmaya çalışacaklar. Madalyonun bir yüzü bu ya diğer yüzü?   Güney Amerikalı bir devrimci, “pankartlar büyüdükçe örgütler küçüldü” der! Pek de haksız sayılmaz hani… Mesaj içermeyen, görselliği önceleyen devasa pankartlar çoğaldıkça örgütler küçüldü! Demokrasinin vazgeçilmezi olan siyasi partilerde farklı değil. Bir halk oylaması ya da seçim olmasın! Sandık, birçoğu için meydandaki sayıları ile sınırlı olduklarının aynası sanki. “Nere de o eski bayramlar” dercesine insanın, nerede o eski pankartlar diyesi geliyor! İçeriksiz, kişiyi/kişileri önceleyen ruh yoksunu dövizler çoğalıyor. Oysa dünya değişiyor. Teknolojik gelişmeler, afiş ve pankartları ihtiyaç dışı materyale dönüştürmek üzere. Lakin bu materyaller olsa da olmasa da 1 Mayıs Emek Bayramı asla değer kaybetmez. Çamura düşen altın misali, altın yine altındır. Çünkü esas olan emekçi halkların örgütlü mücadelesidir. Örgütlü ve sömürüsüz bir dünya temennisiyle tüm emekçilerin1 Mayıs İşçi ve Emekçi Bayramı kutlu olsun. Hasan TEMEL